Απόψεις

Έργα, εκλογές, συμμαχίες και πανηγύρια

Κοίτα να δεις τι κάνουν οι εκλογές….
Κοίτα τι αξίες έχουν οι θεσούλες…
Κοίτα πως επιπλέουν οι φελλοί…
Κοίτα τι κάνει η κουτάλα….

Τι κάνουν;;;
…Χτίζουν παλάτια, δρόμους, γέφυρες, φέρνουν νερό, αυξάνουν τη σοδειά, δίνουν τιμές στα προϊόντα, ανεβάζουν το πολιτιστικό επίπεδο, εξαλείφουν το ρατσιστικό, τις μειονότητες, ισοπεδώνουν τις ταξικές και τις ιδεολογικές διαφορές και φτιάχνουν μια λεωφόρο στρωμένη με άνθη να βαδίσουμε χέρι-χέρι….

Τι γίνεται ρε πατριώτ, πως τα τρώμε γαμώτο όλα αυτά χωρίς αντίδραση;     

Φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μόνος που δέχεται επίθεση (ελεγχόμενης) ενημέρωσης για έργα, οράματα, παρακαταθήκες, ξαφνικό έρωτα για τον τόπο και τους πολίτες…
Ξεχνούν ότι γνωριζόμαστε, ότι έχουμε φάει από το ίδιο φαγητό και φυσικά πλέον δεν μασάμε κουτόχορτο;

Συλλογή αποριών θα μπορούσαμε να κάνουμε για κάθε λόγο που εκστομίζεται τόσο εύκολα.

Αρχικά να πούμε ότι πάνω που θέλησαν να βγουν τα πρωτοπαλίκαρα στο αντάρτικο, τους τράβηξαν αυτιά και ζωνάρια και πάνε περίπατο, μαγκιές, πρωτοβουλίες, μεγαλοστομίες και συμμαχίες.

Το τάξιμο, βέβαια, δεν κοστίζει, το ξέρουν καλά το άθλημα.
Κραυγάζουν: Θα αλλάξουμε την εικόνα ελάτε όλοι μαζί για το καλό του τόπου (ή της παράταξης;)
Πότε ρε πατριώτ, στο τέλος της θητείας; Ή δώστε ψήφο εμπιστοσύνης να συνεχίσουμε το έργο μας; Ποιο έργο;

Μέχρι σήμερα (και αύριο) για ότι ζητάγαμε, από έργα, εκδηλώσεις μέχρι την καθαριότητα, παίρναμε την μόνιμη απάντηση: «Δεν υπάρχουν λεφτά, μας τα έκοψαν όλα πως θα κάνουμε έργα;» 
Τώρα, πού βρέθηκαν τα λεφτά και θα κάνουμε εκδηλώσεις, έργα και θα αλλάξουμε την εικόνα της πόλης;
Δηλαδή ρε πατριώτ, μας ξεζουμίσατε τόσα χρόνια, μια ολόκληρη θητεία, για να έρθετε σε έξι μήνες να κάνετε ότι δεν κάνατε τόσα χρόνια; Πως περάσαμε όμως όλο αυτό το διάστημα; Μην ποντάρετε πια στο ότι ο λαός ξεχνάει.

Σ’ αυτό τον προεκλογικό καμβά, ζωγραφίζουν πλέον «οι ειδήμονες», χαράσσουν τακτικές και συνθέτουν ομάδες για να κερδίσουν τις ψήφους μας.
Το σύνθημα που ακούγεται κάθε φορά είναι «για το καλό του τόπου» αλλά τελικά μετά το… βαθύ κάθισμα στις καρέκλες της εξουσίας, πάει περίπατο ο πληθυντικός (εμείς), αντικαθίσταται από τον ενικό (εγώ).
Και εντάξει, φιλολογικά ακούγεται καλό (αν είναι δυνατόν), αλλά,  πως μπορείς να καθίσεις στην ίδια πλευρά με αυτόν που τόσα χρόνια σε χλεύαζε, που ο πολιτισμός σου, η αισθητική σου, η νοοτροπία σου, οι εμπειρίες σου, η στάση και η θέση σου στην κοινωνία είναι εκ διαμέτρου αντίθετες;

Ξαμολήθηκαν πάλι οι «χειροβομβίδες» να εντυπωσιάσουν με μεγαλοστομίες, να τάξουν, να μας αλλάξουν την εικόνα που ΟΛΟΙ βλέπουμε-εκτός από αυτούς-, να ξεχάσουμε την καθημερινότητα, την ποιότητα της ζωής μας, τον πολιτισμό μας και να οικειοποιηθούν τα πάντα, λες και άλλοι δεν υπάρχουν, δεν έχουν δράσει σε αυτόν τον τόπο.

Κατακαλόκαιρο, πολύ καυτό αυτό το τελευταίο πριν τις εκλογές.
Το καλοκαίρι έχει,  ευτυχώς (;) και πολλά πανηγύρια όπου τα ποτά ρέουν αστείρευτα.

Πολύ φοβάμαι αντιδράσεις και μάλλον αντί να χαρούνε τα πανηγύρια κάποιοι θα είναι για τα πανηγύρια και ήδη άρχισαν…

άντε καλά πανηγύρια πατριώτ…       

Have your say