Πραγματοποιήθηκε η παρουσία του τρίτου βιβλίου του Ορχομένιου δημοσιογράφου Μπάμπη Ζαννιά με τίτλο «έτσι… ατάκτως ερριμμένα» την Κυριακή 1 Νοεμβρίου στον πολυχώρο Small στον Ορχομενό.

Λόγω της πανδημίας covid-19 είχαν παρθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα και όσοι χώροι ήταν διαθέσιμοι καλύφτηκαν από την αθρόα προσέλευση ντόπιων και επισκεπτών.

Κορυφαίες στιγμές οι τοποθετήσεις του δημοσιογράφου και Προέδρου του ΠΣΑΤ Γιάννη Θεοδωρακόπουλου και της δημοσιογράφου Μαίρης Αδαμοπούλου, οι οποίοι με τις αναλυτικές και εμπεριστατωμένες ομιλίες τους τόνισαν τόσο την σημασία του βιβλίου σκιαγραφώντας τον συγγραφέα, την μακρόχρονη προσφορά του στο χώρο της δημοσιογραφίας, τονίζοντας παράλληλα και την ξεχωριστή αγάπη για την ιδιαίτερη πατρίδα του.

Ξεχωριστή και συναισθηματική η τοποθέτηση της φιλολόγου Ειρήνης Βλάχου, καθηγήτριας του συγγραφέα, η οποία μετά από πολλά χρόνια είχε την τιμή να επισκεφθεί τον Ορχομενό και να παρουσιάσει βιβλίο του μαθητή της, συγκινώντας  τους παρευρισκόμενους με βαρύ συναισθηματικό φορτίο.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και χαιρέτησε η Δήμαρχος Ορχομενού Βούλα Καράλη, ο αντιδήμαρχος Γρηγόρης Ξηρογιάννης, ο πρόεδρος της Τοπικής κοινότητας Ορχομενού Γιώργος Κραβαρίτης, οι πρώην Δήμαρχοι Κώστας Γκιζίμης και Κώστας Ξηρογιάννης, ο επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης «Πορεία προοπτικής» και δημοτικός σύμβουλος Σταύρος Χριστακάκης, ο Πρόεδρος της Ενωσης Εμπόρων-Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ορχομενού Γιάννης Κιαλιός, ο επίτιμος σχολικός σύμβουλος και συγγραφέας Γιάννης Θειακούλης και πολλοί ακόμη κάτοικοι και τοπικοί παράγοντες.

Ο Μπάμπης Ζαννιάς στην ομιλία του, εξειδίκευσε την έκδοση του τρίτου βιβλίου του ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε:

“Αφού σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας, θέλω να σας ζητήσω μια χάρη,

Οι Ορχομένιοι διαβάζοντας το βιβλίο να αγνοήσουν ότι είναι Ορχομένιοι και οι μη Ορχομένιοι να το διαβάσουν ως Ορχομένιοι. Κι αυτό γιατί:

Οι Ορχομένιοι θα ήθελα να αφήσουν το συναίσθημα εκτός ώστε να μπορέσουν να δουν πιο ψύχραιμα τα πράγματα, και

Οι μη Ορχομένιοι να βάλλουν συναίσθημα ώστε να νιώσουν την αγωνία και την αγάπη που πηγάζει από τα κείμενά μου.

Επιτρέψτε μου να σας διαβάσω μια πρόταση από το βιβλίο, «νοιώθω σεβασμό γι’ αυτούς που δεν ξέρουν, γι’ αυτούς που ψάχνουν, που ψηλαφούν, που σκοντάφτουν» και σε άλλο σημείο «Έτσι, με αυτόν τον τρόπο η συμμετοχή, η προσφορά σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και μας απασχολούν σε αυτά που βιώνουμε τα καταγράφω χωρίς φόβο αλλά με πάθος».

Ο ρόλος μας είναι πέρα από την καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάθεση άποψης που θα αποτελέσει τροφή για διάλογο.

Πιστεύω στη διαφωνία και την υπερασπίζομαι γιατί μέσα από αυτήν ξεπηδά ο προβληματισμός και έρχεται η δημιουργία. Μη φοβάστε λοιπόν να διαφωνήσετε, εκφραστείτε. Ο φόβος φέρνει τη συναίνεση και όταν συναινείς σε κάτι που δεν σε εκφράζει, σε κάνει συμμέτοχο και συνήθως η συναίνεση γεννά τους ξερόλες, την έπαρση και τελικά την αποτυχία.

Αγάπη, ναι, σε υπέρμετρο βαθμό για τον τόπο μου, για την ιστορία του, το παρελθόν του το μέλλον του, τους υπέροχους απόγονούς των Μινύων, τους συγχωριανούς μου, ναι αγάπη και ανιδιοτελή προσφορά με οποιονδήποτε τρόπο.

Το νέο μου βιβλίο αποτελείται από 69 κείμενα. Είναι μια συλλογή χρονογραφημάτων.

Το χρονογράφημα, δίνει τη δυνατότητα στον χρονογράφο, ως εκφραστή της κοινής γνώμης, να κάνει τον αναγνώστη συμμέτοχο, υπενθυμίζοντάς του τη «συλλογικότητα».

Εκείνο που ο καθένας νομίζει ότι το ζει ξεχωριστά το βιώνουν όλοι μαζί! Γι’ αυτό οι αναγνώστες νιώθουν, πολλές φορές, να προσωποποιείται το θέμα που περιγράφει.

Σήμερα στην εποχή της ταχύτητας και του καταιγισμού των γεγονότων από διάφορα μέσα επικοινωνίας, ίσως ο δημοσιογραφικός λόγος να αποτελεί καταναλωτικό αγαθό, που παράγεται και καταναλώνεται σχεδόν αυθημερόν.

Γι’ αυτό η συγκέντρωση και η έκδοση του «έτσι… ατάκτως ερριμμένα» θα βρίσκεται σε κάποιο ράφι και θα έχει παρέλθει την εφημερότητα. 

Μοχλός υλοποίησης, αφού σε ένα μεγάλο μέρος αναφέρομαι και στα τοπικά, είναι η ιστοσελίδα, site αν θέλετε, www.asopichos.gr μέσω του οποίου προβάλλουμε τον τόπο μας, προβληματιζόμαστε, ενημερωνόμαστε, παρεμβαίνουμε και υλοποιούμε διάφορες δράσεις προβολής και εξωστρέφειας του τόπου μας όπως οι περίπατοι στα «‘χνάρια των Μινύων», το «MaskaRun» και άλλα.

Όταν επέλεξα το όνομα του Ορχομένιου Ολυμπιονίκη Ασώπιχου, ένας από τους στόχους ήταν να τον γνωρίσουν όσοι το δυνατόν περισσότεροι. Να μάθουν, ότι πέρα από τα άλλα, ο Ορχομενός έχει γκρεμίσει τα τείχη του για χάρη του πως έχει την τιμή και έβγαλε από τα σπλάχνα του Ολυμπιονίκη, τιμώντας τα πανανθρώπινα Ολυμπιακά Ιδεώδη.

Και επίσης πρέπει να υπογραμμίσω ότι ο Ασώπιχος είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πρόσωπο και η Ολυμπιακή του νίκη πραγματικότητα. Μια μεγάλη διαφορά με μύθους του τόπου μας.    

Το «‘ετσι… ατάκτως ερριμμένα» λοιπόν, είναι κείμενα διαχρονικά, για καταστάσεις που συνέβησαν και πάρα πολλές συνεχίζουν να συμβαίνουν, έχουν θρονιαστεί και δεν λένε να διορθωθούν.

Είναι αυτά που συζητάμε στις πλατείες, ιδιαιτέρως ή δημόσια.

Δεν μηδενίζω, δεν λοιδορώ, δεν στοχοποιώ, αναφέρω γεγονότα που δυστυχώς ή ευτυχώς διαδραματίστηκαν στο χωροχρόνο και για τα οποία υπήρχαν και υπάρχουν αίτια και υπαίτια.   

Φίλοι μου,

Ότι δημοσιεύεται και ενοχλεί τους άλλους που δεν θέλουν να μαθευτούν  είναι δημοσιογραφία, τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις…

Σας ευχαριστώ»