Ποιος Μάρτης του 20, ποιος Νοέμβρης του 20, ο Μάρτης του 21 τα σπάει. Τα έχει όλα…

Μάρτης γδάρτης στην κυριολεξία.

Τι να θυμηθώ και τι να ξεχάσω. Συνήθως όσο περνούν οι μέρες ξεχνάμε τις προηγούμενες και λέμε ας είναι περαστικά….

Ναι περαστικά κι αγύριστα αλλά εδώ έχουμε σημάδια, πολλά σημάδια που θα μείνουν ανεξίτηλα, θα μας ακολουθήσουν ίσως και σε μεγάλο βαθμό σε πολλούς από εμάς.   

Αυτό το παρατεταμένο κύμα της πανδημίας και δεν με ενδιαφέρει αν το ονομάσουν 3ο, 4ο, κλπ μας έχει διαλύσει…

Τα κρούσματα πληθαίνουν, οι νεκροί συνάνθρωποί μας αυξάνονται, στα νοσοκομεία ασφυξία…

Όλα τα έχει αυτός ο Μάρτης, όλα τα βλέπουμε, τα ζούμε και που θα πάει;

Επικοινωνιακά παιχνίδια διαχείρισης της πανδημίας, πρώτα με «την ατομική ευθύνη» στη συνέχεια με τσουχτερά πρόστιμα και μετά με καταναγκασμό και καταστολή.

Περάσαμε από τις συγκεντρώσεις για τον νόμο στα πανεπιστήμια και πήγαμε στην υποστήριξη του Κουφοντίνα.

Βγήκαμε στις πλατείες να αναπνεύσουμε «καιρού επιτρέποντος» και κάποιοι ενοχλήθηκαν από αυτό… τηρούνται δεν τηρούνται τα μέτρα πρέπει να βάλουν πρόστιμα και να μας κλείσουν μέσα.  

Ο ξυλοδαρμός του πολίτη στη Νέα Σμύρνη έφερε συγκεντρώσεις «αγανάκτησης» στις πλατείες με αποκορύφωμα – αντίποινα τον ξυλοδαρμό του αστυνομικού από κάποιους άλλους ανεγκέφαλους. Το ίδιο λάθος δυό φορές από διαφορετικό πεδίο.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση αναζητούν διέξοδο από αυτόν τον εγκλωβισμό που δυστυχώς δεν μπορούν για μια ακόμη φορά να ελέγξουν. Φάνηκε άλλωστε στη συζήτηση στη Βουλή.

Αυτόν τον Μάρτη επίσης είχαμε την δημοσιοποίηση διαφορετικών απόψεων των επιστημόνων στις επιτροπές όπου λαμβάνονται τα μέτρα.

Τα ερωτήματα «κολλάει, δεν κολλάει» πληθαίνουν και δεν υπάρχουν απαντήσεις. Συγκεντρώσεις γίνονται στο κέντρο της Αθήνας και σε άλλες πόλεις… 

Δεν μπορεί να απαντηθεί το γιατί δεν γίνονται οι έλεγχοι συνωστισμού στις αποβάθρες του μετρό, στα λεωφορεία, γιατί τα σούπερ μάρκετ δουλεύουν με μέτρα και τα άλλα μαγαζιά όχι, γιατί δεν μπορείς να πας σε άλλο νομό και μπορείς να πηγαίνεις σε άλλη χώρα, κλπ κλπ  

Και η φύση αντέδρασε σε αυτόν τον σκληρό και πρωτόγνωρο Μάρτη…

Τα νερά της θάλασσας τραβήχτηκαν από τη στεριά και ήρθε αυτός ο φοβερός σεισμός στη Θεσσαλία που έχει αφήσει εκτός σπιτιών πάρα πολλούς συνανθρώπους μας.

Άρχισε η μάχη για τα εμβόλια μεταξύ των πολυεθνικών συμφερόντων τώρα που κατάλαβαν ότι έσπασαν κάποια μονοπώλια…

Είχαμε τον θάνατο βρέφους από κορωνοϊό για να πειστούν ίσως και οι… (ακόμα;) αρνητές της ύπαρξης του ιού.

Τα «ρεκόρ» της πανδημίας πέφτουν το ένα μετά το άλλο αυτόν τον Μάρτη.

Είχαμε τσικνοπέμπτη, καθαρή Δευτέρα, κούλουμα, καρναβάλια και την αγωνία πολλών να προλάβουν να ψωνίσουν, να πετάξουν αετό, να μασκαρευτούν και να κάνουν πάρτι. 

Πραγματικά Μάρτης-Γδάρτης, μας πετσόκοψε, μας χάραξε (και συνεχίζει) βαθιά σημάδια, υγείας, αλληλεγγύης, οικονομίας, πολιτικής, ανθρωπιάς, εργασίας, οικογενειακά, κοινωνικά…

Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα και να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας.

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα εκτιμήσω τόσο πολύ αυτά που θεωρούσα αυτονόητα…

Όταν βγούμε από αυτό το μαρτύριο, θα πρέπει να επανεκτιμήσω αυτά που μέχρι ΠΠ (προ πανδημίας) είχα, είχαμε κατακτήσει…

Άραγε θα είναι ίδια; Θα υπάρχουν τα αυτονόητα ΠΠ για να τα εκτιμήσω;

Ας περάσει αυτός ο Μάρτης…

Είναι κι αυτή η Άνοιξη που μου κλείνει το μάτι.