Βιώνουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Κάτι που απεύχεσαι βεβαίως να βιώσεις και να το διηγείσαι ως εμπειρία. Κάτι που θα συμβεί, και αν, μια φορά στη ζωή μας.

Καταστάσεις με απαγορεύσεις σε μια γενιά που έμαθε να είναι ελεύθερη, βίωσε δύσκολα χρόνια αλλά εκτίμησε την ελευθερία. Ακούγαμε από τους γονείς μας ή τους παππούδες μας για απαγορεύσεις στην κυκλοφορία και να μένεις σπίτι ενώ εμείς το βιώναμε μέσα από τις ταινίες που παίζονται κάθε 28η Οκτωβρίου. Αυτά όμως ήταν μέτρα λόγω του πολέμου. Αν έβγαινες από το σπίτι η θα σε τουφέκιζαν ή θα ήσουν σε κάποιο μπουντρούμι.

Υπήρχε βέβαια και η άλλη περίπτωση για να μη μείνεις σπίτι. Να βγεις στο βουνό, να αγωνιστείς για την ελευθερία της πατρίδας.

Στις ημέρες του κορωνοϊού ο περιορισμός είναι απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό που μπορεί να σκοτώσει χιλιάδες. Πως να αγωνιστείς; Τι αντάρτικο να κάνεις; Άσε που δεν είμαστε κι έτοιμοι… ενώ κάποιοι κάνουν αντάρτικο για το σούβλισμα του Πασχαλινού οβελία!

Άρα η μόνη λύση είναι να μείνεις σπίτι!

Να αφήσεις τους επιστήμονες, γι’ αυτούς που είμαστε υπερήφανοι και ομολογούμε ότι διαθέτουμε διάνοιες σε κάθε τομέα, να τους αφήσουμε λοιπόν να πάρουν το παιχνίδι πάνω τους και να μας κατευθύνουν σε αυτόν τον αγώνα.

Βρισκόμαστε στο 32ο λεπτό (33 ημέρες καραντίνας) κι έχουμε πολύ ακόμη δρόμο μέχρι να λήξει η συνάντηση με τον κορωνοϊό…

Συνάντηση; Όχι ένας πρωτότυπος αγώνας είναι αυτός, ένας αγώνας αποφυγής.

Μακριά κι αγαπημένοι, μακριά για να μη μολυνθούμε, μακριά και πρέπει να συμπεριφέρομαι σαν άρρωστος.

Μακριά και μονόχνωτοι;

Μας έλλειψε η επαφή, η μυρωδιά, η ανάσα, η αγκαλιά…  

Ναι μακριά, αλλά στο ίδιο σπίτι και όσους περικλείουν τα όριά του. Άλλος στο σαλόνι άλλος στην κουζίνα και ξεχωριστά δωμάτια ο καθένας.

Βασανιστικό… μα πιο βασανιστικό για όσους δεν έχουν αυλές, δεν ζουν σε μονοκατοικίες, ζουν σε πόλεις και πολύ-κατοικίες σε διαμερίσματα λίγων τετραγωνικών.

Αίφνης όμως ανακαλύπτεις τους ανθρώπους σου!

Την γυναίκαι σου, τον άντρα σου, τα παιδιά σου, τον μπαμπά σου, τη μαμά σου, τα πεθερικά σου… ναι, τους ανακαλύπτεις γιατί μέχρι τώρα είχες άλλους ρυθμούς, τους αφιέρωνες λιγότερες ώρες, τις άλλες τις σκορπούσες στη δουλειά, στους συναδέλφους, στους φίλους, στα καφενεία.

Τώρα;

Τώρα πρέπει να δώσεις ευκαιρία, στον εαυτό σου πρώτα, και μετά  στους συγκαραντινιώτες σου. Να βρεις τρόπους να επικοινωνήσεις. Έχεις χρόνο να αφιερώσεις σε αυτούς που αγαπάς και ίσως ανακαλύψεις κάτι που το είχες χαμένο. Οφείλεις να το κάνεις γιατί – ίσως – δεν θα έχεις άλλη ευκαιρία και αν την χαραμίσεις – στο διαδίκτυο της αποξένωσης – τότε είναι δρόμος χωρίς επιστροφή.

Αυξήθηκε η ενδοοικογενειακή βία! Γιατί;

Ακριβώς γιατί δεν μπορούμε να είμαστε τόσες πολλές ώρες με ανθρώπους που όμως αγαπήσαμε! δεν επικοινωνούσαμε, δεν σεβόμαστε τα θέλω και τα πρέπει του άλλου, σε μια κοινωνία που δημιουργήσαμε και βιώνουμε.

Όσο έχουμε χρόνο λοιπόν και για να βγούμε από την καραντίνα με λιγότερα τραύματα, ας αναθεωρήσουμε τις σχέσεις μας.

Τώρα!

Τώρα που η συμπάθεια και η αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο είναι αυξημένη, τώρα που οι δύσκολες καταστάσεις ενώνουν παρά διχάζουν. Ας κάνουμε ένα ακόμη βήμα και ας έρθουμε πιο κοντά προς αυτούς που αγαπάμε και ας εκτιμήσουμε το ότι τους έχουμε δίπλα μας, ακόμη…

ΜπΖ